Melkflessen

Zomaar een zonnige, warme dag. De natuur explodeert, zij is de winter ondertussen meer dan zat. Net als wij mensen, want wij exploderen mee. Terwijl de natuur zich tooit in een groene, frisse waas en de bloembollen welig tieren, hangen wij onze winterkleren aan de wilgen en hullen ons in lichte, luchtige kleding en zetten gauw een zonnebril op zodat de veelvuldig tevoorschijn komende melkflessen eigenlijk best wel meevallen.

De beheerder van de ijssalon wrijft zich vergenoegd in de handen; niet omdat hij de kassa hoort rinkelen maar omdat zijn winkel gevuld is met allemaal vrolijke mensen die zin hebben in de zomer én in zijn ijs.

De tuindeuren gaan weer open, want er ontstaat plotseling de behoefte om eens lekker in de tuin te wroeten en deze te vullen met kleurrijke plantjes. Tegen de avond gaat de fik erin, in de barbecue dan.

Straks komen er weer wat mindere dagen maar hé, deze hebben we alvast in de pocket!

Mmm, wat smaakt zo’n ijskoude slok prosecco toch lekker, eigenlijk nog lekkerder met deze tropische temperaturen.

Het leven is verrukkelijk!

 

© Monique van Marsbergen

Monique van Marsbergen is aspirant schrijfster en sinds kort lid van het Huizer Schrijversgilde. Zij tovert mooie, ontroerende en grappige stukjes tekst uit haar pen.

Ook Monique heeft een bijdrage geleverd voor de verhalenbundel ‘De handen van …’ waar andere leden van het Huizer Schrijversgilde eveneens een verhaal, gedicht of column voor hebben geschreven. Je kunt je vrijblijvend intekenen op lijst voor de verhalenbundel. Klik daarvoor HIER. Zodra de verhalenbundel uitkomt, ontvang je via de nieuwsbrief bestelinformatie.

BewarenBewaren

En wat dan nog?

Deze week struikelde mijn oog over de volgende zinnen in de krant:

Op zijn 83e runt Armani nog altijd zijn zakenimperium hij wil dit nog helemaal niet verruilen voor de vensterbank met geraniums.

en

Aznavour (93) geniet nog overduidelijk van wat hij leuk vindt om te doen.

Hier reageer ik dus allergisch op, lijfelijk zelfs. Als met rood gemarkeerd springt dat ‘nog’ uit die krantenartikelen. Hoezo nog?

Ik lees en hoor dit zo dat ik er innerlijke jeuk van krijg. Niet gezond hoor en daarom sus ik mezelf met de gedachte dat de schrijver/spreker wel onder de 40 zal zijn.

Niet alleen in schrijftaal maar ook wanneer ik iemand iets hoor zeggen in deze ‘nog-sfeer’ springt het als een rood woord naar mijn oren. Ik vraag dan met een ironische verbazing: ‘Hoezo zeg je eigenlijk ‘nog’?’

En daar is dan het moment dat ikzelf het nog-onderwerp ben. Twee weken geleden ben ik op een afscheidsreceptie van een oud-collega. Er zijn veel bekenden en een van hen komt naar me toe. Met oprechte belangstelling vraagt hij: ‘Werk jij eigenlijk nog?’
Hè? Hoor ik daar nog? Geïrriteerd maar wél met een geveinsde glimlach beantwoord ik de 40-jarige: ‘Ja, en jij?’
Hij is even van zijn à propos maar het kwartje valt: ‘Oeps, jeetje zeg. Nooit zo bij stilgestaan dat zo’n vraag een oordeel in zich heeft. Ik zal er voortaan beter op letten.’

Dat is prettig om te horen. Kennelijk geef ik op deze manier positief uiting aan mijn allergie. Ik besluit ter plekke dat ik mijn allergie voortaan vriendelijker ga verpakken. Dat is ook beter voor mijn hart- en uitslag.
En het is ook best een last om te scherp gericht te zijn op een klein bijwoordje. Er zijn immers meer betekenissen en nog kán zeer zeker ook relevant zijn.

Ik lees in het streekblaadje:

Hij is 93 en rijdt nog in zijn eigen auto zelfstandig naar zijn broer.

Na eerst een lichte irritatie constateer ik vervolgens dat ‘nog’ hier passend gebruikt wordt. De verbazing in dit nog is reëel bij iemand van boven de… ja, boven welke leeftijd eigenlijk? Aan een 20-jarige vraag je niet of ze nog fietst, aan een 60-jarige vraag je niet of hij nog autorijdt. Maar ben je de 90 gepasseerd, nou dan komen er echt steeds meer ‘noggen’!

We hebben wat met leeftijdsgrenzen. Dat we tegenwoordig langer jong zijn en pas bejaard boven de 80 hoeft niet een zuiverder gebruik van zinnen als: ‘Die kan of doet nog …,’ in de weg te staan. Het kan echt denigrerend overkomen.

En dan krijg ik van broer Ton, die weet heeft van mijn allergie, een knipseltje uit de NRC! Aha, er zijn meer mensen die het voelen en opmerken. Hier word ik blij van! Dank dus aan M. Schuurmans uit Velp voor deze openbare uiting van ongenoegen.

Erbij horen
In NRC zegt minister Hugo de Jonge van Volksgezondheid: “Ik wil wel onderstrepen: ouderen moeten weten dat ze erbij horen. Dat ze nog onderdeel uitmaken van de samenleving.” Dit is ongetwijfeld goed bedoeld, maar illustreert toch een denkfout. Het ‘nog’ had moeten worden weggelaten. Zij horen er gewoon bij.
M. Schuurmans

Een andere betekenis van nog is voelbaar in de zin: Ik kan het nog niet,’ in plaats van: ‘Ik kan dat niet’. Daarmee schijn je het brein positief te beïnvloeden in de richting van de mogelijkheden die nog voor je liggen. Mijn antwoord op de vraag: ‘Schrijf jij eigenlijk?’ is daarom: ‘Nog niet officieel, maar dat gaat beslist nog komen.’

Maar wanneer men mij, als ik boven de 85 ben de vraag stelt: ‘Woon je nog zelfstandig?’ dan is zeker weten mijn antwoord: ‘Ja, en wat dan nog!?’

© Els Kessens

Els Kessens volgt een schrijfcursus bij schrijfdocent Marjan Leunissen van Schrijfcreaties en heeft ook een bijdrage geleverd voor de verhalenbundel ‘De handen van …’ waar ook andere leden van het Huizer Schrijversgilde een verhaal, gedicht of column voor hebben geschreven. Je kunt je vrijblijvend intekenen op lijst voor de verhalenbundel. Klik daarvoor HIER. Zodra de verhalenbundel uitkomt, ontvang je via de nieuwsbrief bestelinformatie.

BewarenBewaren

Column: Rust

Dit stukje heb ik op zondag geschreven. Dat is niet toevallig, want voor mij is de zondag een rustdag. Het is de dag dat waarop ik stil word. Ik leef dan zo veel mogelijk ‘in mijn laagste versnelling’. Om ruimte te maken voor bezinning. En voor creativiteit, zoals schrijven.

Want als er één ding voorwaarde is om tot een geschreven stuk te komen dan is het rust.

Ik beleef het schrijfproces als een groeiproces, zoals bij een plant. Het begint met een zaadje dat in mij valt, een inval, een idee. Om een zaadje tot plant en vrucht te laten rijpen zijn enkele dingen nodig: vruchtbare grond, water, een juiste temperatuur en . . . rust, tijd, geduld.

Als ik met een idee rondloop en dan geen rust neem, maar me laat meeslepen door alles wat ik móet of door de vele prikkels om mij heen, dan blijft het idee het idee. Het groeit niet uit tot een verhaal. Dus moet ik om maar iets te noemen de televisie uit laten en gaan wandelen of mediteren. Zodat het in mij stil wordt. Zoals je het eerste kiemplantje dat zijn kopje boven de aarde uitsteekt met rust moet laten – niet aan trekken; dan maak je het dood! – zó laat ik mijn eerste invallen rustig rijpen. Tot een volgroeide vrucht, een column bij voorbeeld.

Maar er is méér nodig dan rust om tot productie te komen. Hoe geven wij schrijvers onze invallen voeding? Water? Warmte?

 

(c) Dick Schaap, auteur van de historische vissersroman Uitgetekend.

Te bestellen bij Bol.com

 

BewarenBewaren

Kort verhaal: Zo maar een ouder echtpaar

In het voorjaar laat ik op een bijzonder mooie zonnige dag in Huizen nabij de pier mijn hond Boris uit. Vanaf een bankje, laat ik hem zwemmen. Ik zwiep zijn bal in het water en vervolgens haalt hij hem zwemmend weer op om de bal bij mijn voeten neer te leggen met een paar ogen die vragen: ‘Kom op nou, we stoppen er nog lang niet mee.’

Terwijl ik zo bezig ben, komt een oude man met aan zijn arm zijn vrouw, die hij door het gras met zijn vele kuilen en oneffenheden naar het naast mij gelegen bankje loodst. Hij volgt gebiologeerd Boris. Als Boris op de wal komt en zich droog schudt, blijkt hij en zijn vrouw dit zeer leuk te vinden. De man haalt een hondenkoekje uit zijn zak en probeert Boris hiermee te verleiden. Boris heeft geen enkele interesse in een koekje, zijn bal is nu veel belangrijker. De man blijft proberen om Boris met een koekje te verleiden, maar Boris wil alleen maar zwemmen. Ik hoor dat de man zijn vrouw vertelt dat het niet lukt. Zij blijkt gek op honden te zijn en wil daarom Boris heel graag even aanhalen. Ik loop naar hen toe en probeer Boris zijn interesse even te verplaatsen. Boris loopt geïrriteerd mee, neemt het koekje razendsnel aan en kijkt mij aan met een paar ogen die duidelijk vragen: ‘Kunnen we nu alstublieft gewoon even verder gaan, baas?’

Dan begint de man te vertellen. Hij viert met zijn vrouw een klein feestje vandaag. Hij is al tweeënnegentig en zijn vrouw negentig en gisteren heeft hij het bericht gehad dat hij zijn verlengde rijbewijs kon afhalen. Dit had hij nooit meer verwacht en nog wel voor vijf jaar. Zijn vrouw is blind en zij wonen in een bejaardenflatje tegenover het Phohi-winkelcentrum.

De vrouw vertelt: ‘We hebben geen tuin meer en de hele dag binnen zitten met dat mooie weer vinden we maar niets. Met de auto kunnen we na ruim zeventig jaar getrouwd te zijn, nog steeds samen genieten van de frisse boslucht, de ritselende bladeren en de zich droog schuddende honden. Ik hoor hem in het water springen en enthousiast bezig zijn.  Zelfs die druppels op mijn gezicht brengen mij geluk. Had ik nog maar vijf procent van zijn energie, maar ja we worden ouder hè! Maar ach, dat heeft ook zijn charmes en we hebben elkaar nog, ook al heeft hij twee linkerhanden.’

De man beaamt: ‘Ja, dat is inderdaad zo. Erg handig ben ik niet, zij wel. Maar zij is blind.’
‘Hoe gaat dat dan?’ vraag ik.
‘Hij moet gewoon overal van af blijven,’ antwoordt de vrouw. ‘Ik weet heel goed de weg in mijn eigen huis. Ook in alle kasten weet ik alles blindelings vinden, maar als hij iets gepakt heeft en niet op zijn plaats terugzet, kan ik het niet meer terugvinden en dan gaat het fout.’

Boris, begint ondertussen een beetje ongeduldig te worden, immers we moeten vandaag ook nog een stukje lopen en hij moet nog poepen en overal aan ruiken, dus ik wens ze nog vele jaren geluk en plezier en ga verder.

Zo zie je, hoe het ouder worden kan verlopen. Zij kunnen er nog op uit, velen kunnen dat niet meer, tenzij wij ze zo af en toe uitnodigen en meenemen. Ik denk dat er genoeg ouderen zijn, die van zo’n spontane uitnodiging graag gebruik maken.

 

(c) Hans Jacobs, auteur van de verhalenbundel Het Kippenhok

Verhalenbundel van het Huizer Schrijversgilde

Met alle leden van het Huizer Schrijversgilde werken we aan een verhalenbundel met de titel ‘De handen van…’ We hopen deze verhalenbundel in het voorjaar te kunnen publiceren. Heeft u interesse voor deze verhalenbundel dan kunt u dat kenbaar maken door zich in te schrijven op de intekenlijst. U ontvangt dan per email een bericht wanneer het boek is gepubliceerd en waar en hoe het te bestellen is. De intekenlijst verplicht u dus niet tot aankoop.

U kunt zich via deze LINK aanmelden voor de intekenlijst.

Kinderboek van deelneemster Huizer Schrijversgilde in collectie bibliotheek opgenomen

Van Saskia Aïcha Angenent ontvingen wij dit leuke bericht dat we graag met jullie willen delen.

Na afloop van de eerste bijeenkomst van het Huizer Schrijversgilde werd ik aangesproken door een bibliotheekmedewerkster; ze had tijdens ons voorstelrondje toevallig opgevangen dat ik een kinderboek had geschreven en ze vroeg daar op door. Om een lang verhaal kort te houden, ze besloot het boekje Meneer Humble aan te schaffen voor de Huizer Bibliotheek. Kijk, dat is al een leuk gevolg van het aansluiten bij het Huizer Schrijversgilde…

Beschrijving van het kinderboek meneer Humble:

Meneer Humble: een kennismaking.
Midden in het land ligt een rustig dorp met veel bomen en parkjes. Aan de rand van het dorp staan kleine oude huizen en in één van die huizen woont meneer Humble.

Voordat hij in het dorp kwam wonen heeft hij veel gereisd, vooral naar Afrika. Meneer Humble is een wereldburger die niet van grenzen houdt en zich overal thuis voelt.
Het is een eenvoudige en vriendelijke man die niet veel nodig heeft Hij houdt ervan om mensen te helpen, als ze het goedvinden natuurlijk. Niet iedereen vindt het fijn om te worden geholpen.
Meneer Humble vindt dat LIEFDE, de onvoorwaardelijke liefde, het allerbelangrijkste is in het leven. Hij is gevoelig en wordt verdrietig wanneer mensen ruzie hebben, of ziek zijn.
Hij is een lieve man. Of is het eigenlijk wel een man? Of is het een poppetje, met een vrolijke lach en grappige rode wangen?
Hij wil graag de wereld een klein beetje mooier maken. Iedereen die hem kent gaat vanzelf van hem houden, en andersom. Waarom ook niet, als je het goed bekijkt zijn we allemaal familie van elkaar.
Soms voelt meneer Humble zich alleen en dan denkt hij dat niemand hem begrijpt, hij moet ook wel eens huilen, maar dat duurt nooit heel lang en daarna is hij weer blij omdat hij aan leuke of mooie dingen kan denken.
A5, volledig in kleur, hardcover, 50 pagina’s.
Voor wie nieuwsgierig is naar het kinderboek van Saskia Aïcha Angenent, klik HIER om direct naar haar boek te gaan.

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

Zo verliep de eerste samenkomst van het Huizer Schrijversgilde

We werden aangenaam verrast door de opkomst, we waren in totaal met twaalf deelnemers.

Deze eerste samenkomst kwamen we bijeen in de bibliotheek van Huizen en introduceerden we ons logo. We maakten kennis met elkaar en een aantal van jullie had al één of meerdere boeken uitgegeven, anderen hadden plannen daarvoor, of schrijven actief voor een vakblad. Ook was er iemand aanwezig van de leeskring die graag onze verhalen wil aanhoren.

Verder bespraken we de verwachtingen en werd er bijvoorbeeld het idee geopperd om een bekende schrijver of journalist uit te nodigen voor een workshop of lezing. Ook voor korte schrijfoefeningen met elkaar stonden jullie open.

We prikten de data voor de eerstvolgende samenkomsten. We kwamen er al gauw uit dat dit de derde donderdagmiddag van de maand zou worden m.u.v. de maand december en de zomermaanden. De data zijn dus als volgt:

16 november 2017
18 januari 2018
15 februari 2018
15 maart 2018
19 april 2018
17 mei 2018

De tijd is steeds van 14.00-15.30 uur.

Adres: Wijkcentrum Holleblok, Holleblok 2 te Huizen

We werken momenteel aan een verhalenbundel. Je kunt je interesse tonen door je in te schrijven op de intekenlijst. Je kunt ook aangeven hoeveel boeken je wenst te bestellen. We kunnen je beloven dat het boek boordevol pareltjes van verhalen zal komen te staan.

Om je aan te melden voor de intekenlijst, klik HIER

Wat is Nanowrimo

Het werd al even tijdens onze samenkomst genoemd, in november start de schrijfmaand National Novel Writing Month afgekort Nanowrimo.
Nanowrimo is van oorsprong een Amerikaanse initiatief dat zich al wereldwijd heeft verbreidt.

Deze schrijfmaand houdt in dat je thuis in een maand tijd een boek schrijft van 50.000 woorden. Elke dag schrijf je omgerekend gemiddeld 1666 woorden. Het gaat hierbij niet om de kwaliteit maar om de kwantiteit. Na afloop van de maand heb je een eerste versie voor een roman of thriller of wat voor verhaal dan ook.

Daarna kun je het verhaal gaan bijschaven, herschrijven etc. Om elkaar te steunen krijg je mail in de mailbox van Nanowrimo en ook wordt je op de hoogte gehouden van de activiteiten. In Nederland is er ook een Kick-off en worden er Write-in’s georganiseerd.

Hoe aanmelden voor Nanowrimo

Je maakt een account op de website van Nanowrimo via deze LINK en selecteert je regio, in ons geval Europe the Netherlands.. Je kunt via deze site je voortgang bijhouden. Het is niet de bedoeling dat je je verhaal uploadt, maar je mag er wel een korte omschrijving en (werk)titel noteren.
Om je op weg te helpen met de voorbereiding voor je verhaal, heb ik een stappenplan gemaakt. Deze vind je onder deze link als ebook.

 

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

De start van het Huizer Schrijversgilde

Het idee voor het Huizer Schrijversgilde ontstond tijdens een mailwisseling tussen Henk Wiesenekker en Janine van der Hulst-Veerman. Over hoe leuk het zou zijn als Huizer schrijvers elkaar zouden ontmoeten.

De mailwisseling werd een afspraak in de Theetuin in Eemnes en ze merkten al snel dat ze over het schrijverschap niet uitgesproken raakten. Henk schreef een oproep die onder ‘Ingezonden’ in de Huizer Courant werd geplaatst en de volgende dag al reageerden geïnteresseerden en mensen die een samenwerking aan wilden gaan.

Janine zette social media in en zette deze website op.  Het is de bedoeling dat men via dit blog, op social media en middels de nieuwsbrief op de hoogte wordt gehouden van de ontwikkelingen. Ook zullen er antwoorden gegeven worden op vragen als: wat is precies de doelstelling van het Huizer Schrijversgilde? Want dat is toch de grote hamvraag. Wat gaat het Huizer Schrijversgilde voor Huizer schrijvers betekenen.

Heb je ook vragen? Schroom niet en stel ze ons. Of wil je je aanmelden? Een mailtje sturen gaat heel eenvoudig met een KLIK.

En inschrijven op de nieuwsbrief kan HIER.