Kort verhaal

Zo maar een ouder echtpaar

In het voorjaar laat ik op een bijzonder mooie zonnige dag in Huizen nabij de pier mijn hond Boris uit. Vanaf een bankje, laat ik hem zwemmen. Ik zwiep zijn bal in het water en vervolgens haalt hij hem zwemmend weer op om de bal bij mijn voeten neer te leggen met een paar ogen die vragen: ‘Kom op nou, we stoppen er nog lang niet mee.’

Terwijl ik zo bezig ben, komt een oude man met aan zijn arm zijn vrouw, die hij door het gras met zijn vele kuilen en oneffenheden naar het naast mij gelegen bankje loodst. Hij volgt gebiologeerd Boris. Als Boris op de wal komt en zich droog schudt, blijkt hij en zijn vrouw dit zeer leuk te vinden. De man haalt een hondenkoekje uit zijn zak en probeert Boris hiermee te verleiden. Boris heeft geen enkele interesse in een koekje, zijn bal is nu veel belangrijker. De man blijft proberen om Boris met een koekje te verleiden, maar Boris wil alleen maar zwemmen. Ik hoor dat de man zijn vrouw vertelt dat het niet lukt. Zij blijkt gek op honden te zijn en wil daarom Boris heel graag even aanhalen. Ik loop naar hen toe en probeer Boris zijn interesse even te verplaatsen. Boris loopt geïrriteerd mee, neemt het koekje razendsnel aan en kijkt mij aan met een paar ogen die duidelijk vragen: ‘Kunnen we nu alstublieft gewoon even verder gaan, baas?’

Dan begint de man te vertellen. Hij viert met zijn vrouw een klein feestje vandaag. Hij is al tweeënnegentig en zijn vrouw negentig en gisteren heeft hij het bericht gehad dat hij zijn verlengde rijbewijs kon afhalen. Dit had hij nooit meer verwacht en nog wel voor vijf jaar. Zijn vrouw is blind en zij wonen in een bejaardenflatje tegenover het Phohi-winkelcentrum.

De vrouw vertelt: ‘We hebben geen tuin meer en de hele dag binnen zitten met dat mooie weer vinden we maar niets. Met de auto kunnen we na ruim zeventig jaar getrouwd te zijn, nog steeds samen genieten van de frisse boslucht, de ritselende bladeren en de zich droog schuddende honden. Ik hoor hem in het water springen en enthousiast bezig zijn.  Zelfs die druppels op mijn gezicht brengen mij geluk. Had ik nog maar vijf procent van zijn energie, maar ja we worden ouder hè! Maar ach, dat heeft ook zijn charmes en we hebben elkaar nog, ook al heeft hij twee linkerhanden.’

De man beaamt: ‘Ja, dat is inderdaad zo. Erg handig ben ik niet, zij wel. Maar zij is blind.’
‘Hoe gaat dat dan?’ vraag ik.
‘Hij moet gewoon overal van af blijven,’ antwoordt de vrouw. ‘Ik weet heel goed de weg in mijn eigen huis. Ook in alle kasten weet ik alles blindelings vinden, maar als hij iets gepakt heeft en niet op zijn plaats terugzet, kan ik het niet meer terugvinden en dan gaat het fout.’

Boris, begint ondertussen een beetje ongeduldig te worden, immers we moeten vandaag ook nog een stukje lopen en hij moet nog poepen en overal aan ruiken, dus ik wens ze nog vele jaren geluk en plezier en ga verder.

Zo zie je, hoe het ouder worden kan verlopen. Zij kunnen er nog op uit, velen kunnen dat niet meer, tenzij wij ze zo af en toe uitnodigen en meenemen. Ik denk dat er genoeg ouderen zijn, die van zo’n spontane uitnodiging graag gebruik maken.

 

(c) Hans Jacobs, auteur van de verhalenbundel Het Kippenhok

BewarenBewaren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.